شب از پرچین روز بالا رفته است و شب آهسته و آرام به خلوتم قدم می گذارد . کنار پنجره نشسته ام . به آسمان که نگاه می کنم ، خط نگاهم با ستاره ای نورانی تلاقی می یابد . و من به این حس می رسم که : هر آدمی ستاره ای دارد در این بی کران آبی که گاه از نورش زندگی می گیرد و گاه از سکوتش دچار یاس می شود ، گوئی که هرگز واژه ی زندگی نبوده در زندگانیش .

... و من به این می اندیشم که شاید هر ستاره ای رویائی را تحقق می بخشد ....